Waar 3D-visualisering stopt en kunst begint

Waar 3D-visualisering stopt en kunst begint
 

Waar 3D-visualisering stopt en kunst begint

Architectuur visualisatiestudio Luxigon is (the) one to follow. Drie redenen waarom.

OK. Dit artikel wordt een lofzang op 3D-artist en enfant terrible Eric de Broche en zijn visualisatiestudio Luxigon, inmiddels gevestigd in Parijs, Wenen en Los Angeles. Ik volg De Broche en consorten al een paar jaar. Ze hebben een werkwijze en een creatief handschrift ongeëvenaard door andere studio’s in (interieur)architectuur visualisaties. De sfeer en edge die zij keer op keer weten te creëren, zijn niet minder dan meesterlijk. Ik zal je vertellen waarom.
 

1 Het fotorealisme voorbij

De gangbare 3D-visualisaties in (interieur)architectuur op dit moment geven strak en fotorealistisch het nieuwe gebouw of interieur weer. Mensen worden afgebeeld om de menselijke maat van het ontwerp te laten zien en eventueel wat levendigheid toe te voegen. Zo niet in de ontwerpen van Luxigon. Oprichter Eric de Broche is het er niet mee eens dat architectuurvisualisaties per definitie fotorealistische beelden zouden moeten zijn. In een van de ‘talks’ die hij over de jaren heen heeft gegeven op het End User Event:

 “Wie heeft ooit bepaald dat renders fotorealistisch moeten zijn? Ik vind dat totaal niet logisch. (…) En waarom zou digitaal en virtueel niet kunstzinnig kunnen zijn?”


Sfeer en storytelling

In de visuals van Luxigon gaat het juist om het neerzetten van een sfeer, een gevoel of een verhaal om het toekomstige gebouw heen. Hierin zijn de menselijke figuren niet slechts parameters voor maatvoering, maar lijken ze een geheel eigen leven te leiden. Deze figuren komen ergens vandaan en gaan ergens naar toe. Ze vertellen hun eigen verhaal.

Ook de ‘nette’ uitwerking van objecten, personen en lichtval is bij Luxigon volledig ondergeschikt aan de sfeer en/of het verhaal [de sfeer en het verhaal in de visie van de 3D-artiest na het gesprek met de architect]. Zo zijn de mensen en objecten in de visualiseringen soms veel te groot voor de plek waar ze zijn afgebeeld en klopt er (conventioneel gezien) regelmatig niks van de belichting, schaduwen en weerspiegelingen. En de aanleiding van de render of visual mag dan een architectonisch ontwerp zijn, dat wil niet zeggen dat het gebouw of interieur ook centraal staat in Luxigons weergave. Voor de kijker is soms zelfs niet eens helder om welk gebouw het precies gaat.

Dat klinkt allemaal niet best, maar dat is het dus wél :) Hieronder een paar voorbeelden.

  Luxigon-visual van Töölönlahti Bay Area Helsinki (Finland) voor COBE  Een voorbeeld waarin de bebouwde omgeving niet centraal staat. De aandacht gaat direct naar de mooie dame in het geel. Zij is het meest kleurrijk in deze afbeelding. Wat doet ze daar, heeft ze een afspraak?

Luxigon-visual van Töölönlahti Bay Area Helsinki (Finland) voor COBE
Een voorbeeld waarin de bebouwde omgeving niet centraal staat. De aandacht gaat direct naar de mooie dame in het geel. Zij is het meest kleurrijk in deze afbeelding. Wat doet ze daar, heeft ze een afspraak?

  Visual Luxigon van Landbanski Bank Reykjavik (IJsland) voor   BIG  Of iets kunst is, is natuurlijk  always up for debate . Maar als je kijkt naar de vrouw links in deze visualisatie, is haar beweging bijna alsof deze geschilderd is. Verder doet deze afbeelding mij persoonlijk denken aan werk van  Gustav Klimt .

Visual Luxigon van Landbanski Bank Reykjavik (IJsland) voor BIG
Of iets kunst is, is natuurlijk always up for debate. Maar als je kijkt naar de vrouw links in deze visualisatie, is haar beweging bijna alsof deze geschilderd is. Verder doet deze afbeelding mij persoonlijk denken aan werk van Gustav Klimt.

  Visual   Luxigon van het Volgograd House (Rusland) voor   Studio MK27   De vergelijking met   Claude Monets velden met klaprozen  is hier bijna niet te vermijden. Let ook op de tegenstelling met de lucht. Erg surrealistisch.

Visual Luxigon van het Volgograd House (Rusland) voor Studio MK27
De vergelijking met  Claude Monets velden met klaprozen is hier bijna niet te vermijden. Let ook op de tegenstelling met de lucht. Erg surrealistisch.

  Visual   Luxigon van het Tampere Travel and Service Centre, Tampere (Finland)   voor COBE  Hier zie je een ingevuld draadmodel. Materialisatie is ondergeschikt aan de vorm en het spel tussen het licht en de ruimte. De centrale persoon is meer een vage schim; dit versterkt het contrast tussen de omgeving en deze persoon. Zie ook het jongetje met het rode shirt. Is dit het zoontje van Eric? Hij komt vaak terug in de beelden van Luxigon.

Visual Luxigon van het Tampere Travel and Service Centre, Tampere (Finland) voor COBE
Hier zie je een ingevuld draadmodel. Materialisatie is ondergeschikt aan de vorm en het spel tussen het licht en de ruimte. De centrale persoon is meer een vage schim; dit versterkt het contrast tussen de omgeving en deze persoon. Zie ook het jongetje met het rode shirt. Is dit het zoontje van Eric? Hij komt vaak terug in de beelden van Luxigon.

  Visual   Luxigon van het Centre D'Art Pariétal Lascaux (Frankrijk)   voor MATEO ARQUITECURA    Hier het contrast tussen links en rechts. Grijs beton of glas en natuur. De centrale persoon heeft duidelijk een voorkeur voor de natuur. De mensen links kloppen niet met het perspectief, maar geven wel sfeer en richting.

Visual Luxigon van het Centre D'Art Pariétal Lascaux (Frankrijk) voor MATEO ARQUITECURA 
Hier het contrast tussen links en rechts. Grijs beton of glas en natuur. De centrale persoon heeft duidelijk een voorkeur voor de natuur. De mensen links kloppen niet met het perspectief, maar geven wel sfeer en richting.

2 Eighties, sciencefiction en muziek als inspiratiebronnen

De tweede reden waarom de visuals van Luxigon een rauwe rand en sfeer hebben, is dat de ontwerpers hun inspiratie halen uit onder andere sciencefictionfilms als Blade Runner (1982), Star Wars (1977-) en Tron (1982), uit de eerste computergames en arcadekasten van de jaren tachtig en uit de muziekscene. Op de team-pagina van Luxigons website vind je dan ook niet per persoon een kort tekstje waarin ze zich voorstellen, maar een opsomming van hun vijf favoriete nummers, boeken en films. Van bands als The Sex Pistols en Depeche Mode tot series/films als Twin Peaks (1990 -1991) en Reservoir Dogs (1992). Hun inspiratiebronnen komen erg overeen met de mijne.

Draadmodellen: SF wordt werkelijkheid

Als kind van de jaren tachtig raakte Eric de Broche gefascineerd door sciencefictionfilms zoals Tron met daarin (toen nog) met de hand getekende wire frames. Bijzonder is dat deze draadmodellen toen nog niet bestonden, maar nu de basis vormen voor alle 3D- en VR-modelling. De sciencefiction-techniek uit de jaren tachtig is daarmee realiteit geworden. En hoe. De Broches interesse bleef en naarmate de technologische ontwikkelingen vorderden maakte hij – inmiddels opgeleid als architect aan de École Nationale Supérieure d’Architecture de Marseille – er zijn beroep van.

  Visual   Luxigon van de Spa Doa (Qatar)   voor CHAD OPPENHEIM   Deze visualisatie is duidelijk geïnspireerd op sciencefictionfilms. Het zou zomaar een 'still' uit een van de laatste films uit de Star Wars-reeks kunnen zijn of is het Blade Runner?

Visual Luxigon van de Spa Doa (Qatar) voor CHAD OPPENHEIM
Deze visualisatie is duidelijk geïnspireerd op sciencefictionfilms. Het zou zomaar een 'still' uit een van de laatste films uit de Star Wars-reeks kunnen zijn of is het Blade Runner?

  Visual Luxigon van het V&A Museum in Dundee (Groot-Brittanië)   voor REX  Dit beeld zou zo in de originele of recente Blade Runner-film passen.

Visual Luxigon van het V&A Museum in Dundee (Groot-Brittanië) voor REX
Dit beeld zou zo in de originele of recente Blade Runner-film passen.

  Luxigon visual van RockMagneten, Roskilde (Denemarken)   voor COBE + MVRDV  Je kunt duidelijk zien dat de ontwerpers  a field day  hebben gehad bij het maken van deze visualisatie van het rockmuseum in Roskilde. Links op de gele loper is John Lennon te herkennen en ook Bono van U2 loopt erin rond. Vooraan De Broches zoontje (?) met uiteraard een Rolling Stones T-shirt. En let ook even op de dame met de gitaar. Vergeleken bij de rest van de afbeelding is zij een soort reuzin. Maar het gaat natuurlijk ook om het maken van 'rock'.

Luxigon visual van RockMagneten, Roskilde (Denemarken) voor COBE + MVRDV
Je kunt duidelijk zien dat de ontwerpers a field day hebben gehad bij het maken van deze visualisatie van het rockmuseum in Roskilde. Links op de gele loper is John Lennon te herkennen en ook Bono van U2 loopt erin rond. Vooraan De Broches zoontje (?) met uiteraard een Rolling Stones T-shirt. En let ook even op de dame met de gitaar. Vergeleken bij de rest van de afbeelding is zij een soort reuzin. Maar het gaat natuurlijk ook om het maken van 'rock'.

3 Werkwijze: the gentle art of not giving a f*ck

Luxigon is wars van bepaalde normen en conventies. Deadlines bijvoorbeeld. Ze werken graag met de echte deadline, niet met de ‘veiligheidsdeadline’ twee weken daarvoor. Ze verwachten dat opdrachtgevers hun manier van werken en artistieke visie kennen en daar vertrouwen in hebben. Luxigon doet daar namelijk liever geen concessies op. Ook aan de topview [een beeld van schuinboven het gebouw, red.] doen ze zelden: dat is in hun ogen echt een incrowd architecten- en visualisatorsding. Níemand anders interesseert die topview, geen enkele andere persoon kijkt zo naar een gebouw. Waarom dan deze weergave maken?

Dat van de echte versus de veiligheidsdeadlines is, denk ik, herkenbaar voor iedereen die in 2D/3D-VFX werkt. In dit vak lijkt er vaak een heel urgente, strakke deadline te zijn, maar vervolgens merk je aan het verlopen van de WeTransfer-verzending dat er na een week nog steeds niet naar gekeken is. Heb je als ontwerper voor niets die nacht doorgehaald. Werken voor de echte deadline; iets wat ik ook prefereer. Sterker nog: ik word vaak om die reden gevraagd. Bijvoorbeeld als 'probleemoplosser' wanneer de samenwerking met een ander bureau niet het gewenste resultaat oplevert (de deadline is dan ook binnen twee dagen).

Slim ontwerpen

Luxigon laat medewerkers vrij in de invulling van hun uren; als het werk maar goed is en afkomt. Wel heeft de studio een strikt protocol in de manier waarop bijvoorbeeld layers in documenten worden opgebouwd. Ook is de naamconventie van documenten altijd duidelijk. Op deze manier kunnen mensen elkaars werk overnemen, indien nodig. Luxigon gelooft in het weergeven van een sfeer. Daarom werken ze met een ruwe eerste render van elk camerastandpunt. Deze render wordt vervolgens in Photoshop ‘ingekleurd’. Hierdoor is alles eenvoudig aan te passen en heeft de 3D-artiest de vrijheid om te creëren. Niet hoe iets eruit hoort te zien, maar hoe de artiest vindt dat het moet zijn, is bij Luxigon immers doorslaggevend.

 Juanito Olivarria, founding partner Luxigon Los Angeles vat in een  interview met het blad Kanto  de omgang met opdrachtgevers als volgt samen:   “Have fun in every way possible. Be a bit Bohemian at times when faced with a very serious client. Of course always test the waters first, but if you do good work, the work will speak for itself and comforts them in a way that allows them to relax a little bit, enabling you to  send a nodding jack_nickolson.gif instead of a ‘Sure thing. We will send the next round asap…thank you’ response to an email.  In general, I think that most people are bored, so it’s the small unexpected things that make the day-to-day exciting.”

Juanito Olivarria, founding partner Luxigon Los Angeles vat in een interview met het blad Kanto de omgang met opdrachtgevers als volgt samen:

“Have fun in every way possible. Be a bit Bohemian at times when faced with a very serious client. Of course always test the waters first, but if you do good work, the work will speak for itself and comforts them in a way that allows them to relax a little bit, enabling you to send a nodding jack_nickolson.gif instead of a ‘Sure thing. We will send the next round asap…thank you’ response to an email. In general, I think that most people are bored, so it’s the small unexpected things that make the day-to-day exciting.”

Not giving a f... gevisualiseerd in de banner van Luxigons website:

  De tekst 'Jolies images, beaucoup couleurs'  (mooie beelden, veel kleurtjes):   en dan een korrelige afbeelding met bewegende vallende sneeuw eroverheen geplakt. Natuurlijk alles in zwart-wit. Zegt eigenlijk alles…

De tekst 'Jolies images, beaucoup couleurs' (mooie beelden, veel kleurtjes): en dan een korrelige afbeelding met bewegende vallende sneeuw eroverheen geplakt. Natuurlijk alles in zwart-wit. Zegt eigenlijk alles…

  Hello,  maar de ‘o’ valt weg achter licht bewegende silhouetten van plastic kersttakken…Luxigon is geen fan van het kerst-gevoel denk ik :)

Hello, maar de ‘o’ valt weg achter licht bewegende silhouetten van plastic kersttakken…Luxigon is geen fan van het kerst-gevoel denk ik :)

Meer weten over Luxigon? Check de korte bronnenlijst met links hieronder.


Over de auteur
Ysbrand van de Veen (1980) is een 2D-, 3D- & VFX-designer uit Utrecht. Tevens branding expert, Fun Lovin’ Criminal, martial arts-beoefenaar en gevreesd computergamer. Opgeleid aan de HKU (kunstacademie) in Utrecht. Hij exploreert momenteel de mogelijkheden van game engine-technologie (VR) in het visualiseren van interieurs, architectuur en designmeubels.

Bronnen

 

Luxigon werd in 2007 opgericht door Eric de Broche de Combes en Laurent Théaux.

Werkgebied
De studio werkt vrijwel exclusief aan de beginfase van een architectuurtraject, bij het uitwerken van het concept (prijsvragen). Luxigons werk kenmerkt zich door een levendige, sferische, cinematische visualisering van architectuur.

Opdrachtgevers o.a. REX | STUDIO LIBESKIND | COBE | SNOHETTA |HAMONIC + MASSON | CHAD OPPENHEIM | PLP | KENGO KUMA | PAUL ANREU ARCHITECTS | EM2N | PERKINS AND WILL | LOUIS PAILLARD | LANKRY ARCHITECTS | OMA | BIG | MVRDV